Tags

, ,

!! Wens je van de vorige wetenschaapjes een versie op papier, graag een mailtje naar wetenschaapjes@gmail.com (zie ook About)

“Ja maske, zie mij hier nu zitten. Ik kan het zelf niet geloven. Mijn hele leven op mijn eigen benen gestaan en nu afhankelijk van god en klein pierke. En dat juist door die benen, die me eigenlijk veel te vroeg in de steek laten. Oud worden, het doet wat met ne mens.
Dat ik chance heb dat ik er nog ben en dat de kinderen goed voor me zorgen, zegt ge?
Ja, dat eerste is waar, maar toch. Ik had toch liefst mijne kop neergelegd in mijn eigen bed, met de foto van mijn lieve schat op het nachtkastje …. sorry, voor de tranen … en dan niet meer wakker worden.
De kinderen, dat is een ander verhaal. Ge kent me al lang hé. En ge weet dat ik in mijn leven ‘t een en ’t ander heb uitgespookt, maar ge weet nog niet alles. En ge zult niet content zijn als ik het vertel.
Toen Claudia aan die afschuwelijke kanker dood ging, was er nog geen enkel kleinkind geboren. Herinnert ge u nog welk kabaal de kinderen gemaakt hebben omdat we jaren daarvoor vol overmoed op een van de eerste Roze Zaterdagen, die nu iets Engels zijn geworden, ons zegje deden voor de televisiecamera’s. Het kot was te klein. Hun mama die op de televisie even staat te pronken met haar lief en voor de hele wereld onbeschaamd opkomt om ook te kunnen trouwen. Dat was niet een, maar honderden bruggen te ver. Voor hen dan.
Ja, ik weet het. We hebben er ons toen dapper doorgeslagen en ons niet laten doen. Maar toen waren we nog met twee en stond ik nog sterk op mijn benen, figuurlijk én letterlijk. Zie mij hier nu zitten. Ge kunt u niet voorstellen wat dat doet als ge van die draaiingskes krijgt en valt, niet meer overeind geraakt, moet wachten tot er iemand langskomt. Heel u vertrouwen gaat mee de dieperik in. Ge wordt zo flauw, zo wankel ook van gemoed als ge oud wordt, kwetsbaar noemen ze dat zeker? En dan zit er niets anders op dan naar zo’n home te komen en al het vertrouwde achter te laten.
Ja, das waar, ik ging je iets vertellen wat je nog weet. Kijk eens rond. Wat ziet ge?
Zoals ge zegt. Verschrikkelijk moeilijk is het om van zoveel dierbaars afstand te moeten doen en te beslissen waarmee ik me in dit klein kamertje zal omringen. Maar mist ge niets, iets heel speciaals? Kijk eens goed.
Inderdaad maske, … en nog eens excuus voor de tranen … mijn Claudia, haar foto. Ik durf haar hier niet zetten. Ik zou niet weten wat te zeggen als ze zouden vragen wie ze is. Ik zou onmiddellijk door de mand vallen. Ik wil echt niet dat ze het weten.
Waarom niet, vraagt ge? Zijt ge nu helemaal op uw kop gevallen? Wat denkt ge dat er zal gebeuren als ze weten dat ik zo ben?
Ge hebt gelijk, vroeger was ik dapperder, veel dapperder, zeker toen Claudia nog leefde en de botsing met de kinderen rond dat televisievoorval er nog niet was geweest. Maar nu, ik durf niet. Ik denk dat ze er hier vanuit gaan dat mensen zoals gij en ik niet in een oude versie bestaan, weet ik veel. Maar vooral wil ik niet opnieuw scheef bekeken worden, genegeerd, uitgesloten. Ik zou het niet meer aankunnen. En ik schaam me daarvoor.
En dan de kinderen.
Moeilijk is dat om aan jou te vertellen, want nu val ik helemaal door de mand.
Ik heb hen moeten beloven dat … dat ik de kleinkinderen niets zal vertellen over … over mij en Claudia, over onze jarenlange liefde, over mijn verdriet om haar, over de betekenis van vrouwen in mijn leven.
Ja, ik weet het, dit is niet te begrijpen, maar mijn vaatje moed is leeggetapt. Zou er nu voor één keer, de laatste keer, niemand zijn die met een vriendelijke uitnodiging hier de kast voor mij opendoet?”

Meer over holebi’s en transgenders in de ouderenzorg:
-Janus, werkgroep van Het Roze Huis Antwerpen. Janus zet zich om het thema ‘homoseksualiteit en transgender’ in seniorenverenigingen, diensten- en woonzorgcentra bespreekbaar te maken, taboes en vooroordelen te doorbreken, http://www.hetrozehuis.be/node/33, Info@hetrozehuis.be
-Oud = out, Ervaringen van lesbische en biseksuele vrouwen geboren voor 1945, Ann David en Mips Meyntjens, uitgeverij ’t Verschil & Fonds Suzan Daniel, 2013
-Stormachtig stil, Levensverhalen van roze ouderen, Eveline van de Putte, Xanten, 2013.

majo van ryckeghem
oktober 2016

Advertenties