Tags

, ,

In mijn vorig wetenschaapje ging ik op zoek naar mijn hokjes … en kwam ik uit bij caleidoscopisch kijken of denken, ook intersectioneel of kruispuntdenken genoemd.

Caleidoscoop

Anja Meulenbelt en Rachida Aziz geven ons, in hun interview in dS Weekblad van 17 juni 2017, een sprekende illustratie van kruispuntdenken.

Interviewster Ann-Sofie Dekeyser: ‘Jullie gaan allebei prat op intersectioneel feminisme. Wat is dat?’

Anja Meulenbelt: ‘Het betekent dat je altijd rekening moet houden met minstens drie grote bronnen van ongelijkheid tegelijk: klasse, kleur en sekse. Het probleem van de vrouwenbeweging is dat het voornamelijk witte, hoogopgeleide vrouwen zijn die de prioriteiten bepalen en dat onder meer vrouwen uit de arbeidersklasse en zwarte vrouwen zeggen: je spreekt niet namens ons. Het probleem met socialisme en de antiracismebewegingen is dan weer dat zij vaak blind zijn voor genderongelijkheid.’

Rachida Aziz: ‘Ik ben een vrouw in een patriarchale samenleving, ik heb geen academische opleiding, ben de dochter van een arbeidsmigrant die als schaapherder in de bergen is opgegroeid, ik ben een persoon van kleur in een zeer vijandig klimaat, ik zie eruit als een moslima, ik ben queer, dus ik kamp ook met homofobie, ik heb een immuniteitsziekte en ik ben arm.

Ik heb Le Space in Brussel opgericht, voor alle mensen die weigeren in een hokje gestopt te worden. Transgenders kunnen ook moslim zijn. Personen met een functiebeperking kunnen ook vrouw zijn, mensen van kleur worstelen heel vaak met armoede, noem maar op. We aanvaarden elkaars meerlagige identiteiten. We bouwen een netwerk uit waarin we al die verschillende, emanciperende protestbewegingen met elkaar verbinden. Kruispunten tussen de strijden tegen discriminaties wegens gender, etnisch-culturele identiteiten, leeftijd, sociale status, geloofsovertuigingen enzovoort. En het gaat breder dan dat, we betrekken er ook de onderwijshervorming bij, het klimaat, landbouw.
Ik ben er hard van overtuigd dat de nieuwe wereld er al is. Ze heeft gewoon geen macht omdat ze geen structuur heeft. Dat is de taak voor deze en de komende generatie.’

majo van ryckeghem
juni 2017